Крэмль збег у Крым

Трэба прызнаць. Крамлю ўдалося збегчы ў Крым. Мала хто з нас, пачухваючы пуза на пляжы, не меў зносіны з сябрамі ў стылі: — А шкада, што Крым не наш. — Так, і не кажы. І Аляску — навошта мы аддалі Аляску. — Ага. І Белінгсгаўзен нешта не прашустрыў з Антарктыдай. — Так, пінгвінаў было б выдатна ў Расеі мець, яны прышпільныя. І каалу б яшчэ. — Ага. Ды і пляжы нашы, ну што гэта за пляжы ? Вунь, у Амерыкі хоць бы Гаваі ёсць. — Так, было б крута, калі б і ў Расіі былі свае Гаваі.



Такія размовы наогул не азначалі, што мы там нешта хацелі б адваёўваць або адкусваць, але проста такое адвечна рускае "калі б ды каб ". Вядома хацелася б. І калонію б на Марсе. І дом б пабольш. І пенсіі б вышэй. І зубы каб навучыліся вырошчваць. І рыбку бы залатую.

 

Гэта натуральна і нармальна для чалавека, які пачухвае пуза на пляжы, думаць пра нешта добрае для сябе і для краіны сваёй.

 

І вось жа, так здарылася, што той, хто амаль патануў у нізкіх рэйтынгах, амаль прасадзіў ўсю эканоміку, амаль усё ўжо зрубіў і забудаваў, амаль усе берагі краіны засмеціў, амаль усе рэформы праваліў, школы і бальніцы метадычна дабіў, кіраўнік, над якім ужо рагатала ўся краіна, вось гэты кіраўнік раптам выпаўзае з багны, віляе хвастом і нясе ў зубах Крым.

 

Вось роўна той самы фрагмент чароўных мараў ўсёй амаль краіны (па меншай меры мужчынскі яе часткі).

 

Божа, ды што ж гэта такое, гэта ж, атрымліваецца, мела рацыю "Наша Раша", выходзіць. Тагіл — руліць ! Вось ён, Крымушка наш, заморак наш родненькі. Хадзі сюды, Крымчура, дзе ж ты быў усе гэтыя гады, ў пяску ўкачаўся, багавінне ў вушах, тарпедная міна ў пупе. І на душы прама такая падвышаная трыкалорнасць. Вось яна, гісторыя, перад нашымі вачыма творыцца. Амаль як Пётр Першы, як Рурык, амаль як Ярмак — вось яно — перад намі, мы смела ўвайшлі войскамі ў кватэру да брата, тым больш што ключы былі ў нас і брат па неабдуманасці пусціў нас у пакой пажыць са зброяй марской. І мы атрымалі слаўную перамогу. Мільярд “бандэраўцаў” паклалі адным махам. Вось яна — “слушка руская, удаль молодецкая”.

 

І краіна раптам па-новаму паглядзела ў гэтыя злыя кусачыя вочкі, якія нам Крым прыцягнулі. Ну як яго не пашкадаваць, як не дараваць, Крамля Блохастага. І вось яго ўрачыста нясуць на залаты ланцуг. Ахоўвай нас, пакусваў, будзь галоўным у зграі, кіруй намі. І ён з гатоўнасцю зноў залез у церам, народ дзелавіта ланцугамі абматаў і адправіў драіць пятую калону залатога шубасховішча.

 

Стаім мы апазіцыйныя, разгубленыя. Вакол нас урачыста бегаюць дворнікі-таджыкі з расейскімі сцягамі, гарлапаняць РА-СІ-Я! Лезуць да нас на балконы, сцягі чапляюць, пагражаюць паліцыяй, калі тут жа не станем патрыятычнымі. І нічога не зрабіць. Крэмль, які тоне, запоўз на Крым, учапіўся ў яго, як у выратавальны круг, і па крайняй меры на нейкі час цвёрда стаў на ногі. Гэтая цвёрдасць не абяцае нічога добрага ні Расіі, ні свету. Але лішні час ён сабе, прызнаемся, адваяваў. Хаця наўрад ці надоўга.

Каментаваць