Сяргей Балянок і сусветны мастацкі працэс. Анонс выставы

У Беларусі багата вельмі добрых мастакоў-графікаў. Але з Сяргеем Балянком мяне звязваюць асаблівыя адносіны. Прычым асабіста мы пазнаёміліся з Сяргеем толькі 2 верасня 2014 года.



Усё пачыналася ў 1992-м. Тады я ўпершыню трапіў у ЗША па трэнінг-праграме Інстытута Крыбла. Бізнемен, Боб Крыбл, кансерватар-рэспубліканец і вялікі рамантык, сузаснавальнік цэнтру амерыканскага кансерватызму “Heritage Foundation” на свае сродкі ўтрымліваў праект, чымсці падобны да Фонда Сораса. У посткамуністычных краінах Усходняй і Цэнтральнай Еўропы, наймаючы сабе прадстаўнікоў, Інстытут праводзіў звышпапулярныя 2-дзённыя семінары. Першы семінар такога фармату адбыўся ў Беларусі ў лістападзе 1992-га. Потым мне пашчасціла некалькі разоў пабываць у ЗША па розных справах. 
 
 
Увосень 1992-га ў Вашынгтоне я пазнаёміўся з адным экс-сенатарам, які даведаўшыся, што я мастацтвазнаўца, ён прапанаваў выстаўляць на пастаяннае экспанаванне і продаж у адной з вашынгтонскіх галерэй творы беларускіх мастакоў. 
 
 
Цяжка было не захапіцца — узнік шанец стварыць беларускі культурны куток у сталіцы ЗША! І ў мой другі візіт у ЗША, у жніўні 1993-га я вёз з сабой палатно Зоі Літвінавай, гравюру Сяргея Балянка, яшчэ некалькі гравюр. Часы стаялі суматошныя, мастакі і іх сябры лёгка пускаліся на авантуры дзеля выстаў за мяжой і магчымых заробкаў. Ды і з вывазам мастацкіх прац з Беларусі не ўсё адназначна вырашалася. Прыкладам, у мяне на тое не было дазволу Мінкульта, але мне ўдалося іх вывезці. На бяду. Бо экс-сенатар нікуды іх выстаўляць не збіраўся, а папросту ўпрыгожыў імі сваю кватэру, у якой, на маё здзіўленне, на той момант ужо былі яшчэ два афорты Сяргея Балянка.
 
 
Не буду пераказваць усе падзеі, але летам 1995-га гэтыя творы ўсё ж прывез у Беларусь прадстаўнік Інстытута Крыбла Інстытута. Потым “згубіўся” Балянок, прынамсі, ў сярэдзіне 1990-х знайсці яго і аддаць гравюру мне не ўдалося. А ў 2009 годзе я паступіў няправільна: падараваў гэты выдатны афорт, дзе адлюстроўвалася “котка, што гуляе сама па сабе”, на юбілей сябру.
 
 
І вось 26 жніўня 2014 года ў Музеі сучаснага мастацтва на рагу плошчы Якуба Коласа адчынялася персанальная выстава графікі Сяргея Балянка. Я ішоў на сустрэчу з ім з павіннай галавой. А сустрэў вельмі сімпатычнага і ўсмешлівага чалавека, які шчыра сказаў мне: “Да не хвалюйцеся, ваша думка, што мае афорты каштуюць па 300 долараў — памылковая. У гэтай краіне ў людзей няма грошай на мастацтва… таму напішаце артыкул — і мы ў разліку.” І ўсміхнуўся, як мне падалося, усмешкай Чэшырскага ката. Невыпадкова, бо на многіх ягоных гравюрах героі — менавіта сімпатычныя коткі.
 
 
Тады надрукаваць артыкул не атрымалася. Але заўтра, 26 мая а 17-й гадзіне, у тым самым Музеі сучаснага мастацтва на праспекце Незалежнасці, 47, адчыняецца чарговая выстава Сяргея Балянка — “Усё як заўсёды”. Працаваць яна будзе па 13 чэрвеня. Будуць прадстаўлены графічныя аркушы 2005–2015 гадоў. Іх дапоўняць мастацкія палотны, якія аўтар ніколі не экспанаваў.

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

Каментаваць