«Вікторыя» ў «Перамозе»

У кінатэатры «Перамога» распачаўся пракат моладзевай крымінальнай драмы «Вікторыя» нямецкага рэжысёра Себасцьяна Шыпера. Фільм — удзельнік асноўнага конкурсу сёлетняга Берлінскага кінафестывалю ды ягоны пераможца за лепшую аператарскую працу.



140-хвілінная стужка была знятай адным планам, без аніякіх мантажных злепак ды тэхнічнага махлярства. Зрэшты, арыгінальная ды выбітная аператарская праца Стурла Бранта Гроўлена — гэта не столькі галоўная прычына, паводле якой фільм заслугоўвае прагляду, колькі досыць важны інструмент апавядання дынамічнай вострасацыяльнай гісторыі.

Вікторыя (Лая Коста) — маладая іспанка гадоў дваццаці пяці, жыве ў Берліне тры месяцы. Неяк уначы, выходзячы з клуба, яна сутыкаецца з вонкава сумніўнай кампаніяй. Нечакана нават для самой сябе Вікторыя ўпісваецца да чатырох хлопцаў з раёну на экскурсію па іхнім — сапраўдным — Берліне. Яны пачынаюць фліртаваць з Вікторыяй на ламанай англійскай мове. Лепш за ўсё з замежнай мовай у Зонэ (Фрэдэрык Лаў), ён лідар у зносінах. Зонэ з Вікторыяй скрадуць алкаголь у начніку, кампанія засядзе на даху шматпавярховага дома, Зонэ наблізіцца да Вікторыі бліжэй ды бліжэй… Але раптам у сюжэт кахання прыгажуні да простага пацана з берлінскай вулкі ўварвецца крымінальны паварот: уся кампанія будзе змушана ехаць да бандыта ды займацца рабаўніцтвам па ягоным загадзе. Фінал жа берлінскай гісторыі для Вікторыі з Мадрыду наогул ў духу «Боні і Клайд»…

Камера, якая ні разу не выключаецца за ўвесь фільм, неад’емна сочыць за Вікторыяй, нібыта вока назіральніка. Такі падыход дазваляе цалкам пагрузіцца ў карцінку і стаць яшчэ адным сведкам начнога берлінскага жыцця. Камера рэагуе на кожны рух цела Вікторыі. Цялеснасць маладой іспанкі — галоўны аб’ект для аператара, наймацнейшы візуальны вобраз фільма. Мы назіраем за разнастайнымі эмоцыямі дзяўчыны — радасцю, зачараванасцю, расчараваннем, адчаем — мы цалкам пагружаемся ў Вікторыю, у яе эйфарыю на фоне начнога Берліна. Вось яна таньчыць у клубе, вось яна бяжыць насустрач ночы, вось яна сядзіць, звесіўшы ногі з даху шматпавярховага дома, вось яна спазнае закаханасць у Зонэ, вось яна патрапляе ў небяспеку…

Рэжысёрская праца Себасцьяна Шыпера — філігранная. Найвышэйшае майстэрства рэжысёра праяўляецца ва ўменні працаваць з акторамі так, каб у гледача падчас прагляду кіно не разу не ўзнікла думкі, што перад ім акторы. У гэтым фільме — жывыя людзі, якія размаўляць так, як мы, знаёмяцца гэтак жа выпадкова, як мы, патрапляюць у бяду так жа нечакана ды натуральна, як і ў нашым жыцці тое бывае. Большасць дыялогаў у фільме — імправізацыя. Такое пагружэнне ў вобраз дасягаецца не толькі за кошт доўгіх рэпетыцый, але і пры пэўным супадзенні актора ды ягонага персанажа. Той момант, калі фільм з моладзевай меладрамы ператвараецца ў вострасюжэтную крымінальную гісторыю падаецца цалкам арганічным, не надуманым. Гэта не галівудская байка пра прынцэсу ў неспадзяванцы — гэта цалкам рэалістычная гісторыя ў начным горадзе.

Першапачаткова складана зразумець, чаму маладая мілавідная дзяўчына ідзе насустрач такой сумніўнай кампаніі. Затым, праз некалькі імгненняў, кожны персанаж гэтай кампаніі раскрываецца і пад маскай сацыяльных лузераў мы спазнаем прыгожых маладых людзей, якія натхняюцца ўласнай маладосцю ды радасцю наўпрост жыць гэтак жа, як і хлопцы з больш паспяховых раёнаў. Найважнейшае пытанне фільма — чым жа так прынцыпова гэтыя людзі з больш паспяховых раёнаў адрозніваюцца ад будучых крымінальнікаў?

Галоўная гераіня прыязджае ў Германію з Іспаніі, дзе эканамічны крызіс прывёў да вялікага беспрацоўя сярод маладых спецыялістаў ды іх эміграцыі ў іншыя краіны Еўропы. Вікторыя — былая студэнтка кансерваторыі, большую частку свайго маленства ды юнацтва яна займалася за піяніна. Сацыяльны асяродак вучыў яе глядзець на сяброў як на канкурэнтаў, прафесары папярэджвалі, што большасці студэнтаў так ніколі і не стаць сапраўднымі піяністамі. І вось дзяўчына, расчараваная ва ўласных памкненнях, працуе ў берлінскай кавярні. Вызваліўшыся ад сацыяльнага ўціску, Вікторыя спазнае жыццё, якое ёй было зусім недаступным ў штодзённых занятках за піяніна. Яна шукае сябе і здольная на любыя авантуры, бо правільнае і мэтанакіраванае жыццё, якім яна жыла ў Іспаніі, не прынесла ёй нічога акрамя расчаравання. Менавіта такі чалавек захоча бавіць час у кампаніі тых, каго паспяховыя і надзейныя людзі абыдуць бокам. Менавіта тут і адкрываецца праўда — аказваецца, прынцыповай розніцы паміж людзьмі розных сацыяльных станаў не існуе. Усе людзі любяць жыццё, але жыццё людзей любіць па-рознаму…

«Вікторыя» Шыпера — не проста арыгінальна зняты крымінальны фільм, і але роздум над тым, што ёсць жыццё маладзёна ў сучасным свеце. Айчынным маладзёнам, якія ўсё яшчэ прагнуць поспеху, або працуюць на нелюбімай працы, або сядзяць без яе, адмаўляючы прызнаваць сябе лузерамі ды сацыяльнымі ўтрыманцамі, для прагляду рэкамендуецца настойліва!

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

Каментаваць