Patryjoty 1200 100 2e1c7308a3a48a13db21bf292e831989ae0299303b01379966627b13afde24a1

ВлаПучатай адкрыла “личико”

Апошнімі днямі расійскі правадыр усё часцей дэманструе свой сапраўдны твар. Днямі на Селігеры, дзе ён сустракаўся са сваім югендам, ляпнуў, што Казахстан ніколі не меў сваёй дзржаўнасці і не быў самастойнаю краінаю. На што Нурсултан Назарбаеў адказаў пагрозаю выйсці з яшчэ не зусім створанага Еўразійскага эканамічнага саюза Беларусі, Казахстана і Расіі — галоўнага геапалітычнага праекта Пуціна апошніх гадоў. А 31-га жніўня Пуцін заклікаў пачаць перамовы аб дзяржаўнасці паўднёвага ўсходу Украіны. Пра гэта ўладар Крамля заявіў у інтэрв'ю праграме “Воскресное время” на “Первом канале”.

Па словах Пуціна, “трэба неадкладна прыступіць да субстантыўных, змястоўных перамоваў, і не па тэхнічных пытаннях, а па пытаннях палітычнай арганізацыі грамадства і дзяржаўнасці на паўднёвым усходзе Украіны з мэтаю безумоўнага забеспячэння законных інтарэсаў людзей, якія там пражываюць”. Апроч таго, ён заявіў, што “на паўднёвым усходзе Украіны трэба спыніць баявыя дзеянні неадкладна і пачаць аднаўляць інфраструктуру”. І дадаў: “Калі хтосьці разлічвае, што сітуацыя, пры якой прамой наводкай будуць расстрэльваць гарады і пасёлкі Паўднёвага Усхода Украіны, і што самі апалчэнцы на гэта ніяк не будуць рэагаваць, а толькі будуць чакаць абяцаных перамоваў, то гэтыя людзі знаходзяцца ў палоне нейкіх ілюзіяў”.

Такім чынам, расійскі правадыр даў зразумець, што ўсе перамовы і сустрэчы па ўрэгуляванні сітуацыі ва Украіне (маюцца на ўвазе мінскія мерапрыемствы з удзелам найвышэйшых асобаў Мытнага саюза, Украіны і Еўрасаюза) былі для яго проста тусоўкаю дзеля захавання твару і з мэтаю прыніжэння астатніх удзельнікаў. Пуцін ужо і не спрабуе вельмі хаваць той факт, што на тэрыторыі Украіны ваююць расійскія жаўнеры, хоць і адмаўляе гэта, праўда, неяк кульгава.

Заява пра набходнасць дзяржаўнасці Паўднёвага Усходу Украіны ёсць адлюстраваннем сапраўднае мэты крамлёўскага кіраўніцтва: дэстабілізаваць частку Украіны, потым адарваць, як гэта было зроблена з Крымам, і, як след, зрабіць яе сваім пратэктаратам. Тут зусім і не ёсць неабходнасцю наўпроставае далучэнне гэтай тэрыторыі да Расійскай Федэрацыі. Галоўнае — мець лаяльнае і адданае “падбрушша” на поўдні.

Вось толькі ці не падавіцца Крэмль такой сваёй геапалітыкай? Нягледзячы на ўсе непаразуменні ўнутры Еўрапейскага Саюза, на заявы асобных краінаў пра нежаданне новых санкцыяў у дачыненні Масквы (як заяўляюць тыя ж Славакія, Грэцыя ці Вугоршчына), усё большая колькасць еўрапейскіх дзяржаваў пачынае  зарумець небяспеку таго, што робіць Расія. Падаецца, што да канчатковага разумення гэтага факту далучаецца і Германія, канцлер якой Ангела Меркель да апошняга мела спадзеў абразуміць Пуціна. Аказалася, што справа гэта няўдзячная, а расійская хвароба — не вылечная амбулаторна.  

Сваімі паводзінамі Пуцін стаў на вельмі небяспечны шлях. Нерваваць амаль увесь свет, ствараць новы парадк і перакройваць межы ў Еўропе — гэта маветон ХХІ стагоддзя. Але не толькі гэта. Пуцін, хоча ён таго ці не, ужо пачаў разбураць нават Еўразійскі эканамічны саюз, які павінен запусціцца з 1-га студзеня 2015 года. Нурсултан Абішэвіч ужо заявіў, што галоўнае для Казахстана — захаванне незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці. Таму калі небяспека ўзнікне, Казахстан выйдзе з ЕАЭС. Амаль тое ж самае раней заяўляў і Аляксандр Рыгоравіч.

Дык навошта абодвум дзеля нейкай сумнеўнай эканамічнай выгоды рызыкаваць суверэнітэтам сваіх краінаў і сваёй уласнай уладай? Падаецца, што і згаданыя аўтарытарныя дзеячы задаюцца аналагічным пытаннем. Бо нават недасведчанаму абывацелю, відаць,  ужо ясна, што звязвацца з нашчадкамі Візантыі ў сённяшніх умовах сабе даражэй. Бо ў ХХІ-е стагоддзе Расія так і не ўступіла, застаўшыся ў кагорце краінаў-агрэсараў “без цара ў галаве”.

Каментаваць