У Маладзечне працаўнікам ужо трэці месяц не выплочваюць заробку

Тры месяцы без заробку. Гэтак выглядае сітуацыя на Маладзечанскім заводзе металаканструкцыяў. Раней працаўнікі атрымлівалі па 200 рублёў, а цяпер прадпрыемства і гэтага заплаціць не ў стане. Як выжыць у такой сітуацыі і чаго чакаць далей?



Раней Маладзечна называлі горадам сонца. Але пасля закрыцця буйных прадпрыемстваў горад стаў ператварацца ў дэпрэсіўную правінцыю з вельмі цьмянымі перспектывамі.

Так, на Маладзечанскім заводзе металаканструкцыяў працаўнікам ужо трэці месяц не выплачваюць заробку. Апошнія паўгода давалі выключна аклад — дзвесце рублёў.

«Два месяцы не плацяць! Не ведаю, што тут будзе, гэта толькі начальства ведае!»

«Прыходзіцца так вось — хадзіць на працу. Ну а сям’ю ж нечым карміць… Сказалі — чакайце, і ўсё. Даюць кожную пятніцу па 10 працэнтаў там, дапусцім. Ну, не кожную там… Нічога тут, ніякіх перспектыў».

«Выжываем! На што? Займаем, пазычаем! Бяда на заводзе, бяда!.. Няма працы. Я электрыкам працую — 30 год прапрацаваў. Вось такія справы. 200 рублёў — што гэта за зарплата? Пражыві за 200 рублёў. Двое дзяцей!»

Паводле працоўных, кіраўніцтва заводу тлумачыць такі стан спраў адсутнасцю буйных замоваў для прадпрыемства. У сваю чаргу, галоўны бухгалтар заводу Павел Саўчук не змог пракаментаваць сітуацыі з нясплатамі заробку:

«Не магу ні пацвердзіць, ні зняпраўдзіць гэтай інфармацыі», — заяві Павел Саўчук.

Дырэктара прадпрыемства Алега Месніка яшчэ год таму разам з галоўным бухгалтарам адправілі за краты за карупцыю. З таго моманту завод фактычна не мае кіраўніка.

«Паступова нашы буйныя яшчэ савецкія прадпрыемствы будуць ператварацца альбо ў неліквіды, парастаць травой, альбо ўрад у лепшым выпадку паспрабуе нешта прадаць. Але паколькі ён прадае па такім кошце, што ніхто не купляе, таму больш верагодна, што ў малых гарадах гэтыя прадпрыемствы будуць проста стаяць і ператварацца ў руіну», — кажа Яраслаў Раманчук.

Кіраўніцтва заводу прапаноўвае людзям проста звальняцца, калі яны не задаволеныя ўмовамі працы і аплатаю. Выглядае як банальны шантаж, бо ім проста няма куды ісці. У горадзе знайсці працу надзвычай складана, а ўзровень заробку ўсё той жа — 200–300 рублёў.

Жыхары Маладзечна кажуць:

«Менск побач, палова насельніцтва ў Менск едзе на працу… А тут увогуле няма працы. Толькі што — гандаль, прадпрымальнікі на базары».

«Цяжка. Няма працы, грошай людзям не плацяць!»

«Вось вы мяне здымаеце, потым мяне звольняць. Ну і што? Вам ад гэтага лягчэй? І гэтым лягчэй не будзе».

«Ладна! Яшчэ з заводу выганяць!»

Знікненне буйных прадпрыемстваў стала сапраўднаю праблемай для Маладзечна. Замест заводу «Модуль» у агромністым будынку цяпер месціцца гандлёвы цэнтр. А былыя цэхі заводу «ЦяжМет» проста стаяць закінутыя літаральна ў самым цэнтры гораду. Станкабудаўнічы завод, завод парашковай металургіі, радыёзавод «Спадарожнік» — даўно ўжо не гіганты прамысловасці.

«У Маладзечне шмат прадпрыемстваў, якія мелі сэнс яшчэ ў савецкай структуры эканомікі. Сёння няма попыту — няма чаго за гэтыя заводы трымацца. Гэта шлях, які прайшлі амерыканскія прадпрыемствы, нямецкія, брытанскія. І калі няма попыту на гэтыя металы, на гэтыя жалезабетонныя канструкцыі, проста трэба прадаць гэта тым людзям, якія маюць нейкую канцэпцыю, што з гэтым зрабіць», — мяркуе Раманчук.

Але пакуль мы бачым, што дзяржава жадае працягваць уручную кіраваць амаль усімі сферамі эканомікі. Прыклад Маладзечна добра паказвае, куды такое кіраванне прыводзіць.

Зміцер Міцкевіч, «Белсат»


 

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!