Былы вайсковец: Лукашэнку падтрымліваюць у асноўным камандзіры

Валерый Лявончык адслужыў у арміі пяць гадоў. І меў намер служыць як мінімум яшчэ столькі ж, але ўвечары 9 жніўня трапіў пад міліцэйскі "хапун". Калі праз тры дні хлопец выйшаў з ІЧУ і патэлефанаваў у сваю частку, яму паведамілі, што ён "даўно ўжо звольнены".
Валерый Лявончык на тэрыторыі сваёй вайсковай часткі. Фота: асабісты архіў героя артыкула

Валерый Лявончык на тэрыторыі сваёй вайсковай часткі. Фота: асабісты архіў героя артыкула



Валерый расказаў Intex-press, як апынуўся на плошчы, што адбывалася пасля затрымання, як вайскоўцы ставяцца да Лукашэнкі і чаго ён цяпер больш за ўсё баіцца.


Валерый Лявончык служыў па кантракце ў адной з вайсковых частак Баранавічаў. Даслужыўся да прапаршчыка, займаў матэрыяльна адказную пасаду тэхніка-начальніка склада. Праца яго задавальняла, у мінулым годзе ён падоўжыў кантракт на пяць гадоў і меў намер служыць далей. Але адзін вечар перакрэсліў усе яго планы.

Няўдалае спатканне

9 жніўня ў Валерыя быў выходны. Ён быў дома (хлопец здымае кватэру ў Паўднёвым мікрараёне) і перапісваўся з дзяўчынай, маючы намер вечарам з ёй сустрэцца.

— Дзяўчына жыве ў цэнтры горада. Мы перапісваліся, але потым стала знікаць сувязь. Я вырашыў пайсці да кінатэатра "Кастрычнік" і ўжо адтуль паспрабаваць з ёй звязацца, — успамінае падзеі таго вечара Валерый. — Пра тое, што менавіта ў гэты дзень у горадзе будуць нейкія мітынгі, я не ведаў. Думаў, усё пачнецца 10-га чысла, калі абвесцяць вынікі выбараў.

Па словах хлопца, калі ён падышоў да кінатэатра, пляцоўка каля яго была зусім пустой.

— Каля фантана не было ні аднаго чалавека. Я сеў на лавачку, каб адправіць паведамленне, але да мяне тут жа падышлі супрацоўнікі міліцыі, узялі пад рукі і павялі ў аўтобус, — распавядае ён.

Па дарозе Валерый спрабаваў высветліць, за што яго затрымалі, прапаноўваў проста перайсці ў іншае месца, калі ён нешта парушае. Але яму адказалі толькі, што разбірацца ва ўсім будуць у міліцыі.

— Я падумаў: ну добра, разбяруцца, я ж нічога не парушаў, — распавядае Валерый.

Але ў гарадскім аддзеле міліцыі, па словах хлопца, яго толкам нават не слухалі.

— Я ім тлумачу сітуацыю, кажу, што выйшаў у горад ненадоўга, што ў мяне нават форма ў тазе замочаная ляжыць, таму што на службу заўтра заступаць. Але ніхто не слухаў наогул, — успамінае былы прапаршчык.
Валерый Лявончык з калегамі. Фота: асабісты архіў героя артыкула

Валерый Лявончык з калегамі. Фота: асабісты архіў героя артыкула



"Пытаўся, колькі нам заплацілі"

Хлопца змясцілі ў ІЧУ. У адной камеры з ім апынуўся каталіцкі святар і кліент піцэрыі, які проста выйшаў адтуль у не той момант. Ноч была бяссоннай: людзям паабяцалі, што іх раніцай адпусцяць, таму яны правялі гэты час у размовах.

Але замест вызвалення пачаліся допыты.

— Спачатку мяне дапытвалі супрацоўнікі ГАУС. Я ўсё ім патлумачыў, але мне сказалі, што са слоў нейкага іх супрацоўніка я бунтаваў і на просьбы супакоіцца не рэагаваў, аказваў супраціў. Запатрабавалі падпісаць пратакол. Я кажу: Я ж нічога гэтага не здзяйсняў, як я магу такое падпісаць? На што мне адказалі, што калі я не падпішу, то ў бліжэйшы час магу не выйсці, — распавядае Валерый.

Хлопец вырашыў, што "прасцей штраф заплаціць, чым сядзець невядома колькі", і напісаў, што з прад'яўленымі абвінавачваннямі згодны часткова.

— Пасля гэтага прыбыў супрацоўнік з КДБ. Пытаўся, колькі нам заплацілі. Мае тлумачэнні ён слухаць не хацеў. Я падумаў, што, можа, хоць суддзя мяне пачуе. Але варта было мне зайсці ў кабінет, дзе нас судзілі, я адразу зразумеў: што б я ні сказаў, усё ўжо вырашана: на стале была папера з маім пакараннем, — кажа Валерый.

Яму далі сем сутак арышту. Аднак ужо на трэція суткі нечакана адпусцілі.

— Я так і не зразумеў чаму, — кажа Валерый. — Як толькі выйшаў, адразу патэлефанаваў камандзіру часткі, патлумачыў сітуацыю, спытаў, што мне рабіць. Камандзір сказаў: "Не перажывай, на працу можаш не хадзіць, ты ўжо даўно звольнены".
Валерый пасля пікету Святланы Ціханоўскай у Баранавічах. Фота: асабісты архівы героя

Валерый пасля пікету Святланы Ціханоўскай у Баранавічах. Фота: асабісты архівы героя




"Рыхтуюся да судоў"

Да свайго звальнення Валерый паставіўся па-філасофску. Маўляў, гэта проста праца: сёння ёсць, заўтра няма. Да таго ж ён не хавае, што сам падтрымлівае Святлану Ціханоўскую, нават хадзіў на яе пікет, калі яна прыязджала ў Баранавічы, пра што яго начальства ведала і нават адчытвала пасля.

— Я схадзіў на пікет, сфатаграфаваўся з бел-чырвона-белым сцягам, таму што ён мне падабаецца, паставіў гэта фота на аватарку ў сацыяльных сетках. Так камандзір часткі выпісаў усіх кантрактнікаў, якія "лайкалі" фота, і пад пагрозай звальнення запатрабаваў прыбраць гэтыя "лайкі", — кажа Валерый Лявончык. — Але я ведаю, што многія вайскоўцы галасавалі за Ціханоўскую, а Лукашэнку падтрымліваюць у асноўным камандзіры і іх намеснікі. Проста запалохваюць усіх: хтосьці баіцца страціць працу, хтосьці — жыллё, хтосьці сядзіць у арміі, таму што рукі не з таго месца растуць. Але маё меркаванне — Ціханоўская перамагла.

Тым не менш ёсць адна акалічнасць, якое хлопца моцна турбуе. Нават палохае: тое, што яго склад перадаюць камусьці без яго.

— Калі я прымаў склад, праводзілі інвентарызацыю, ставілі подпісы пад дакументамі. А цяпер гэтую пасаду прымаюць без мяне, у аднабаковым парадку. І калі раптам чагосьці "недалічацца", я ўжо нічога не дакажу. Так што рыхтуюся да судоў, — кажа Валерый.

Са слоў хлопца, ужо цяпер яму вядома, што ён павінен будзе выплаціць больш за 6,5 тысячы рублёў: "за нявыноску формы" і выплаты, атрыманыя ім пры падаўжэнні кантракту. Пра тое, якія яшчэ наступствы могуць быць, Валерый нават думаць баіцца. Тым больш што ваенны білет яму пакуль не аддалі.

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook, падпісвайцеся на наш канал у Яндэкс Дзэн!

Больш цікавага на «Новым Часе»: