Крысціна Ціманоўская ў вялікім інтэрв'ю «Трыбуне» расказала, як яе намагаліся вывезці з Японіі

«Трэнер сказаў, што гэта пытанне ўжо не на ўзроўні федэрацыі і Мінспорту. Што мяне трэба з Гульняў ліквідаваць».
Нягледзячы на ​​вельмі сціплыя вынікі, алімпійская зборная Беларусі ўсё ж здолела прыцягнуць да сябе сусветную ўвагу падчас Алімпіяды ў Токіа. Для гэтага аказалася дастаткова здзейсніць спробу датэрміновага прымусовага вывазу з Гульняў лёгкаатлеткі Крысціны Ціманоўскай. За дзень да старту на 200-метроўцы прадстаўнікі беларускай каманды апавясцілі Крысціну, што ёй неабходна тэрмінова вылецець у Мінск. Прычына - запісы, зробленыя напярэдадні Ціманоўскай ў інстаграме, дзе яна абурылася нечаканым уключэннем у эстафету 4 па 400 метраў. Бягуха не спецыялізуецца на гэтай дыстанцыі, а рашэнне аб заяўцы ў эстафету было прынята без яе згоды. «Трыбуна» пісала пра гэты пракол чыноўнікаў.

Прадстаўнікі алімпійскай дэлегацыі суправадзілі Ціманоўскую ў аэрапорт, дзе яна папрасіла аб дапамозе японскіх паліцэйскіх. Таксама бягуха запісала зварот у адрас Міжнароднага алімпійскага камітэта, які пасля гэтага пачаў вывучаць канфлікт. На гэтую гісторыю звярнулі ўвагу многія медыя, а таксама прадстаўнікі беларускай дыяспары, якія пражываюць у Японіі. Падтрымку Ціманоўскай пасля перамоваў з лідарам Нацыянальнага антыкрызіснага кіравання Паўлам Латушкам азвалася аказваць польскае пасольства ў Японіі.

Дзмітрый Рута звязаўся з Ціманоўскай і абмеркаваў сітуацыю, якая склалася. Дзяўчына баіцца апынуцца ў турме і не жадае зараз вяртацца на Радзіму, а таксама апісвае дзіўныя дыялогі са спартыўнымі функцыянерамі, падчас якіх больш за ўсё яе ўразіў псіхолаг алімпійскай каманды.

— На дадзены момант (каля 15:20 па беларускаму часу - Tribuna.com) я знаходжуся ў аддзяленні паліцыі ў аэрапорце Токіа. Пакуль думаю, што я ў бяспецы. Мне сказалі, што ў сітуацыі разбіраюцца, паліцыя падключылася. Людзі звяртаюцца ў МАК, каб там чыноўнікі таксама мне дапамаглі.

— Раскажыце, як, хто і калі вам сказаў пакінуць Токіа.

— Учора [31 ліпеня] да мяне прыйшоў галоўны трэнер нацыянальнай каманды Юрый Маісевіч. Ён прапанаваў мне адмовіцца ад удзелу ў бегу на 200 метраў — сказаць, што ў мяне траўма, зняцца і паляцець дадому. Ён сказаў, што мяне трэба прыбраць з Алімпіяды, што на дадзены момант мяне хочуць прыбраць толькі з Алімпіяды, але калі я адмоўлюся і выйду на дыстанцыю ў 200 метраў, то мяне будуць прыбіраць са зборнай, пазбаўляць работы і, магчыма, будуць яшчэ нейкія наступствы. Мы з трэнерам яшчэ доўга размаўлялі і ўсё-ткі прыйшлі да рашэння, што я пабягу, але не буду даваць ніякіх каментароў — маўляў, усё пройдзе спакойна, прабегу 200 метраў і вярнуся дадому. Але сёння [1 жніўня] пасля абеду да мяне ў пакой прыйшоў Артур Шумак, прадстаўнік нашай нацкаманды, і Маісевіч, і яны мне сказалі, што літаральна праз пару гадзін я павінна быць у аэрапорце. Мне трэба хутка збіраць рэчы і выязджаць.

Прыйшоў псіхолаг, які спрабаваў са мной размаўляць. Не памятаю яго прозвішча, таму што я асоба яго старалася не слухаць. Ён мне казаў нейкае трызненне - тыпу ён працаваў з забойцамі, у «Навінках», шмат чаго пабачыў. Не зразумела, навошта мне гэта. Імкнулася яго не слухаць. Потым ён спрабаваў паставіць сябе на маё месца, а мяне - на яго. Сядаў і рабіў выгляд, што ён - гэта я. І ён гуляў ролю, быццам я сяджу ў кабінеце міністра спорту і кажу: «Так, я вінаватая, сама ініцыявала гэтую сустрэчу». Навошта ён гэта рабіў, я наогул не зразумела.

Пасля гэтага ў пакой зноў зайшоў Шумак і сказаў, што ў мяне 40 хвілін, каб сабрацца. Я пачала складаць рэчы, да мяне кожныя 10 хвілін падыходзілі і правяралі, ці хутка я збяруся. Я збірала рэчы паўтары гадзіны, старалася максімальна зацягваць час. Перапісвалася з мужам, са сваякамі, мы думалі, што рабіць, куды звяртацца. Прынялі рашэнне, што прыеду ў аэрапорт, а там пайду ў паліцыю. Так урэшце і зрабіла.

— Праўда, што вас суправаджалі людзі спартовага целаскладу?

— Са мной былі два чалавекі: псіхолаг і прадстаўнік НАК (начальнік аддзела міжнародных адносін НАК Васіль Юрчык - Tribuna.com).

— Як вас везлі? У машыну не запіхвалі?

— Гэтыя людзі ўзялі мае валізкі, пайшлі на паркоўку, паклалі рэчы ў машыну. Я таксама села - і мы паехалі ў аэрапорт.

— Што там зрабілі ў першую чаргу?

— Мы спачатку доўга не маглі знайсці наш тэрмінал. Калі знайшлі, накіраваліся да стойкі рэгістрацыі. Там было шмат людзей з беларускай каманды, дэлегацыі. Я спытала ў людзей, якія мне дапамагаюць, што рабіць. Яны сказалі, што калі побач ёсць паліцыя, то трэба звяртацца да яе, тады можна не паспець сесці на рэйс. Я так зразумела, што суправаджальнікі планавалі стаяць са мной да канца, пакуль я не атрымаю білет і не пайду на пасадку. Я адразу падышла да паліцыі, і далей ужо пачаліся высвятленні.

— Як тыя, хто вас суправаджаў, адрэагавалі на з'яўленне паліцыі?

— Яны пачалі камусьці тэлефанаваць. Потым селі ў пяці метрах ад мяне і не сыходзілі нікуды, з кімсьці размаўлялі па тэлефоне.

— Прадстаўнікі беларускай дыяспары дапамагалі?

— Так, яны зараз прыйшлі, але яны знаходзяцца на вуліцы, а я ў аддзяленні паліцыі ў аэрапорце. Зараз вырашаецца пытанне, як і што рабіць далей.

— Вам наогул сказалі, чаму вы павінны пакінуць Токіа?

— Не. Як мне сказаў Маісевіч, гэтае пытанне ўжо не на ўзроўні федэрацыі [лёгкай атлетыкі], не на ўзроўні міністэрства спорту, а узроўнем вышэй. Што мяне трэба ліквідаваць з Алімпіяды, вярнуць дадому, таму што я перашкаджаю камандзе выступаць. Мяне трэба прыбраць, каб усе супакоіліся і спаборнічалі далей. І гэта нават нягледзячы на ​​тое, што заўтра я павінна была бегчы 200 метраў. Маісевіч казаў яшчэ пра эстафеты - маўляў, калі дзве дзяўчынкі не змаглі прыляцець, чаму тыя, што засталіся, не могуць прыляцець (яны яшчэ не ў Токіа) з-за таго, што я не хачу бегчы, трэба даць шанец гэтым дзяўчынкам прабегчы. І гэта пры тым, што мае шанцы выступіць на 200 метраў трэнеры забіраюць.

— НАК паведаміў, што зняцце з Алімпіяды звязана з вашым псіхалагічным станам.

— Ніякія лекары да мяне не прыходзілі, ніхто мяне не абследаваў. У мяне добры псіхалагічны стан, нават нягледзячы на ​​тое, што адбылася такая сітуацыя. Я нармальна трымаюся, у мяне няма ніякіх праблем са здароўем, няма траўмаў, няма пытанняў з псіхікай. Я была гатовая бегчы.

— Некалькі дзён таму вы ў Instagram выклалі відэа, дзе выказаліся з нагоды таго, што вас вырашылі заявіць на эстафету. Гэтыя відэа былі выкліканыя эмоцыямі ці вы запісвалі іх свядома?

— Гэта было зроблена збольшага на эмоцыях, але не буду адмаўляцца ад сваіх слоў. Так, я абураная! Усё ж такі мы прыехалі на Алімпійскія гульні, і заяўляць нас на дыстанцыю, на якой мы ніколі ў жыцці не выступалі (у эстафету хацелі заявіць таксама Эльвіру Герман - Tribuna.com), - гэта супярэчыць усім правілам. Гэта поўная непавага да спартсменаў, да працы, у якую ўкладваліся ўсе гады, рыхтаваліся да сваіх дыстанцый. А тут адбываецца поўны хаос. У той момант, калі даведалася, што магу бегчы эстафету, паспрабавала звязацца з Шумаковым. Ён мне не адказаў, проста прачытаў паведамленні. Потым сказаў, што ў яго нібыта дрэнна лавіў тэлефон, таму ён не змог мне адказаць. Маісевіч мне напісаў, што мне ніхто не адказваў, таму што яны хацелі зберагчы мяне ад лішняй інфармацыі, каб я лішні раз не нервавалася. Аднак на эмоцыі мяне вывеў іх ігнор. Не сам факт таго, што мяне заявілі на эстафету, а поўны ігнор ў мой бок. І тое, што рашэнне было прынята за маёй спіной, ніхто не параіўся ні са мной, ні з трэнерам, і потым нават не паведаміў нічога. Гэта поўная непавага!

— Чаму выдалілі гэтыя відэа?

— Мне пачалі тэлефанаваць з пагрозамі і казаць, каб я выдаліла відэа, калі хачу далей быць у спорце. Спачатку я доўга адмаўлялася выдаляць, але потым зрабіла гэта, каб мне перасталі названваць.

— А хто названьваў?

— Старэйшы трэнер па спрынце Яўгенія Валадзько тэлефанавала нават з Мінска, яшчэ нехта. Валадзько казала, што яе выклікалі ў міністэрства.

— Потым вы зрабілі пост, дзе расставілі ўсе кропкі на і. Гэта ваша рашэнне або вам сказалі апублікаваць такі запіс?

— Не, гэта асабіста маё рашэнне, таму што мне пісалі вельмі многія, каментароў у дырэкт я атрымала больш за тысячу. Я проста фізічна не магла ўсім адказаць, таму вырашыла напісаць пост, каб растлумачыць прычыну сваіх эмоцый. Таксама паспрабавала растлумачыць, што калі б да мяне прыйшлі і растлумачылі усё па-чалавечы, то, магчыма, гатовая была б прабегчы, хай ніколі і не бегала гэтую дыстанцыю. За каманду гатовая была пастаяць. Але так як усё вырашылі за маёй спіной, гэта непрымальна не толькі для мяне, а ў прынцыпе для любога спартсмена.

— Вы сказалі, што баіцеся ляцець у Беларусь. Чаму?

— Таму што я баюся, што ў Беларусі мяне, магчыма, могуць пасадзіць у турму. Я не баюся таго, што мяне звольняць або выганяць з нацкаманды. Я турбуюся пра сваю бяспеку. І думаю, што на дадзены момант у Беларусі для мяне небяспечна.

— А за што вас могуць пасадзіць, бо вы закон не парушалі?

— У тым-та і справа, што нічога не зрабіла, але пры гэтым мяне пазбавілі права ўдзельнічаць у бегу на 200 метраў і захацелі адправіць дадому. Таму я нават не ведаю, што вам адказаць.

— Вы хочаце атрымаць палітычны прытулак у Аўстрыі?

— Пакуль мы думаем, куды звярнуцца. Думаю, бліжэйшую ноч над гэтым давядзецца паразважаць. І ўжо заўтра прымем нейкае рашэнне.

— Хто вам зараз дапамагае, спрабуе ўрэгуляваць сітуацыю?

— Хлопцы з SOS.BY, Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці падключылі ўсе свае магчымасці.

— Як на сітуацыю адрэагавалі іншыя члены нацкаманд?

— Думаю, яны проста нічога не ведалі. Калі даведаліся пра эстафету, пра мае сторыс у Instagram, некаторыя хлопцы мяне падтрымалі. Сказалі, што мяне разумеюць і падтрымліваюць. А з нагоды майго ад'езду ніхто нічога не ведаў, ніякай рэакцыі няма.

— Напэўна, баяцца выказацца.

— Я думаю так.

— Вы ведаеце, што на дзяржТВ ў Беларусі вас напярэдадні актыўна абмяркоўвалі?

— Так, усё ведаю, мне дасылалі інфармацыю і відэа. Што я магу сказаць? Ужо калі ўбачыла, як пра мяне кажуць па ТБ, што кажа Азаронак і іншыя рэпарцёры, то ў мяне прапала да іх ўсялякая павага як да мужчын, таму што яны дазваляюць у дачыненні да дзяўчыны непрыемныя словы. Я ж нічога такога не зрабіла, нічога не сказала. Палітыку не кранала. Але атрымала шквал негатыву, у тым ліку ў Instagram, які мне не зразумелы.

— Што далей будзеце рабіць?

— Зараз я ў паліцыі, а далей буду прасіць прытулак. Крок за крокам будзем дзейнічаць. Я планую пакінуць Токіа, але не тым рэйсам, якім мяне хацелі адправіць. Зараз я пад абаронай паліцыі.

— Як думаеце, да чаго можа прывесці ваша сітуацыя? Бо звароты ў МАК ужо паступілі.

— Калі шчыра, пакуль не ведаю, да чаго можа прывесці. Але вінаватыя ў любым выпадку павінны быць пакараныя. Вось так вось фармавалі каманду, аблажаліся з эстафетамі. І людзі павінны быць пакараныя. Думаю, што гэта, хутчэй за ўсё, віна не федэрацыі, а нацкаманды па лёгкай атлетыцы.

tribuna.com

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

  • Апошняе на сайце
,

Больш цікавага на «Новым Часе»: