Пацярпелы ад сваволля беларускіх сілавікоў: «Уся падлога спортзала РУУС была залітая крывёю»

У бальніцу да пацярпелага прыехалі супрацоўнікі МУС, узялі паказанні. Яны сказалі так: «Калі нам дазволяць, мы раскрыем гэтую справу за дзень. У РУУС ёсць камеры, вінаватых можна лёгка ўсталяваць». Следчыя былі ў шоку ад убачанага і пачутага, паведамляе www.polskieradio.pl

У Беларусі шостыя суткі працягваюцца пратэсты супраць фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, якія адбыліся 9 жніўня. Паводле афіцыйных даных, каля 7 тысяч чалавек прайшлі праз канвеер гвалту ашалелых сілавікоў.

Першыя тры дні пратэстаў суправаджаліся небывалым гвалтам з боку так званых праваахоўных органаў. У выніку неадэкватнага ўжывання сілы супраць мірных грамадзянаў у Мінску загінуў па меншай меры адзін чалавек — Аляксандр Тарайкоўскі, дзясяткі знаходзяцца ў лякарнях з траўмамі рознай ступені цяжкасці, а сотні мірных дэманстрантаў звярнуліся па медычную дапамогу.

Паводле афіцыйных даных, каля 7 тысяч чалавек прайшлі праз канвеер гвалту ашалелых сілавікоў. Сярод пацярпелых аказаўся Артур Хаменка — бацька пецярых дзяцей, брутальна затрыманы ўвечары 12 жніўня ў Мінску. Артур распавядае пра акалічнасці затрымання:

Чакаў жонку каля гандлёвага цэнтру «Грын», раён станцыі метро «Каменная горка». Ланцуг, які складаўся з супрацоўнікаў АМАПу і, магчыма, СОБРу, затрымліваў людзей каля метро. Двое з іх накіраваліся да мяне, запатрабавалі ўстаць, я ўстаў, запатрабавалі аддаць ім тэлефон, я ім аддаў свой тэлефон. Яны ўбачылі на маім тэлефоне герб «Пагоня» і адразу ж пачалі крычаць на мяне: «Нацыяналіст»! З розных бакоў на мяне пасыпаліся ўдары, затым мяне павялі да аўтобуса і збілі.

Мяне кінулі ў аўтобус трэцім зверху, пада мной было яшчэ два чалавекі. У аўтобусе працягнулася збіццё, яны патрабавалі пароль ад тэлефона. Калі яны зразумелі, што я нічога не скажу, то сарвалі з мяне шорты да каленяў сцягнулі трусы. Схапілі мяне за валасы і паказалі гумовую палку, апраналі на яе прэзерватыў са словамі: «Вось гэта мы табе засунем у ачко». Каб яны ад мяне адсталі, я вымушаны быў даць ім пароль ад тэлефона. Рагаталі глядзелі мае асабістыя фатаграфіі. Пры праглядзе кожнага фота, якое ім не падабалася, яны падыходзілі і білі.

З часоў гітлераўскай акупацыі беларусы ніколі не сутыкаліся з такой хваляй неапраўданага гвалту супраць мірнага насельніцтва. Сотні маці, жонак і бацькоў днямі і начамі дзяжурылі каля розных ІЧУ Беларусі, чакаючы вестак пра сваіх зніклых блізкіх. Пацярпелы ад дзеянняў сілавікоў Артур Хаменка апісвае канвеерную працу ІЧУ і РУУС пасля «зачыстак» раёнаў гораду:

Прывезлі ў РАУС Першамайскага раёна горада Мінска. Мяне кінулі ў клетку, пры гэтым я паспеў заўважыць, як яны страшна збівалі маладога хлопца. Той крычаў: «Мне сямнаццаць гадоў!» Больш я яго не бачыў, яго некуды забралі. Потым нас паставілі на калені, у такой позе мы знаходзіліся гадзіны дзве, толькі пасля таго, як людзі сталі скардзіцца, нам дазволілі легчы на жывот, трымаючы рукі за галавой. Так мы праляжалі дзесьці да 4-х гадзін ночы. Потым мяне павялі да следчага, дзе азнаёмілі з пратаколам, напісаным «пад капірку». Мяне абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаваным мітынгу, выкрыкванні лозунгу «Жыве Беларусь!». Трошкі смешна было. Малады следчы на фоне тых садыстаў аказаўся нармальным чалавекам. Ён дазволіў патэлефанаваць жонцы, перадаць ёй сякія-такія рэчы.

Потым нас павялі ў спартзалу, там знаходзілася каля 30 чалавек, у асноўным выпадковыя людзі. Уся падлога ў зале была залітая крывёю. Там працавала прыбіральшчыца і было відаць, што яна абсалютна не спраўляцца — кроў была ўсюды. Недзе ў 10 гадзін нас загрузілі ў аўтазак, сказалі, што вязуць у суд, а перавезлі ў ІЧУ Акрэсціна. Тварам уніз рукі за галаву — так мы праляжалі ў дворыку на Акрэсціна паўдня. Затым прыбылі медыкі, яны забіралі ўсіх, каму патрабавалася медычная дапамога. Вялізная падзяка медыкам за тое, што яны вывозілі адтуль людзей. Мяне таксама забралі, у мяне з левага вуха цякла кроў, было падазрэнне на ЧМТ. У бальніцы ўжо высветлілася — страсенне мазгоў.

Як гэта жудасна ні прагучыць, але Артура можна назваць шчасліўчыкам. Вы гэта зразумееце, калі пасля яго сведчанняў аб сітуацыі ў Мінскай Лякарні хуткай дапамогі:

У прыёмніку БХМД было вельмі шмат людзей. Толькі са мной з Акрэсціна прывезлі каля дзесяці чалавек. У прыёмніку я бачыў хлопца з выбітым вокам — у яго не было левага вока. Прывозілі з Жодзіна некалькі чалавек, яны былі страшна збітыя, усе былі на каталках, не маглі ісці самі. Не ведаю, можа, у іх ногі пераламаныя. Людзі з Жодзіна былі ў вельмі цяжкім стане. Да мяне ў палату да позняй ночы прывозілі адтуль усё новых і новых людзей.

 Нам юрысты параілі звярнуцца ў Следчы камітэт, у міліцыю. Я напісаў заяву, да нас прыехалі супрацоўнікі МУС, узялі паказанні. Яны сказалі так: «Калі нам дазволяць, мы раскрыем гэтую справу за дзень. У РУУС ёсць камеры, вінаватых можна лёгка ўсталяваць». Следчыя былі ў шоку ад убачанага і пачутага. Калі хтосьці думае, што гісторыі пра згвалтавання гумовымі дубінкамі — гэта чорны жарт, на жаль, не. Медыкі распавядаюць, што да іх прывозілі цяжкіх хворых з разарванай прамой кішкай.

Мяркуючы па ўсім, рэжым Лукашэнкі хістануўся. Масавыя пратэсты па ўсёй краіне працягваюцца, калектывы дзясяткаў беларускіх прадпрыемстваў патрабуюць адстаўкі Лукашэнкі, а на вуліцах гарадоў Сінявокай ужо не відаць сілавікоў.

Напэўна, цяпер рэжым паспрабуе забалбатаць рух пратэсту рабочых, высылаючы на фабрыкі і заводы «упаўнаважаных эмісараў». Магчыма, рэжым знойдзе казла або нават казлоў адпушчэння сярод сілавікоў, але беларусаў гэта ўжо наўрад ці спыніць. Надыходзіць заход эпохі Лукашэнкі.

Матэрыял падрыхтаваў Эдуард Жолуд, www.polskieradio.pl

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook, падпісвайцеся на наш канал у Яндэкс Дзэн!

Больш цікавага на «Новым Часе»: