Чаму ў Беларусі выносяцца смяротныя прысуды, калі ёсць пажыццёвае зняволенне?

9 студзеня ў Беларусі вынесены першы ў гэтым годзе смяротны прысуд жыхару Бабруйска, які 20 ліпеня мінулага года з асаблівай жорсткасцю забіў двух дзяўчат.
Кіраўнік кампаніі «Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання» Андрэй Палуда звяртае ўвагу, што вынясенне смяротных прысудаў у пачатку года ў Беларусі ўжо становіцца традыцыяй.

— У пачатку 2018 года было вынесена два смяротныя прысуды ў дачыненні да Сухарка і Жыльнікава. З мінулага года яны засталіся аднымі з апошніх у калідоры смерці. Прысуд можа быць прыведзены ў выкананне ў любы час. Улады кажуць, што Беларусь рухаецца да адмены пакарання смерцю, але на самой справе гэты працэс адбываецца або вельмі павольна, або наогул не ідзе.

— У Беларусі маюць месца дзве вышэйшыя меры пакарання — смяротнае пакаранне і пажыццёвае зняволенне...

У 2017 годзе смяротных прысудаў было вынесена больш, чым прысудаў на пажыццёвае зняволенне. У мінулым годзе Сухарка і Жыльнікаў першапачаткова былі асуджаныя на пажыццёвае зняволенне. Але пасля апратэставання Вярхоўнага суда аб мяккасці пакарання ім быў вынесены смяротны прысуд. Калі Вярхоўны суд рэкамендуе перагледзець справу з-за мяккасці пакарання, то ў суда ніжэйшай інстанцыі не застаецца іншага выйсця, як вынесці смяротны прысуд, што і было зроблена.

Часта складана зразумець, чым суд кіраваўся пры вынясенні прысуду. Але ў заканадаўстве прадугледжана, што суддзя выносіць рашэнне, грунтуючыся на доказах, разгледжаных падчас судовага паседжання, і на асабістым перакананні. І нярэдка суддзя выносіць такі прысуд, якога патрабуе пракурор.

— Хутчэй за ўсё, чарговы смяротны прысуд зноў выкліча хвалю абурэння ў міжнароднай супольнасці. Чаму ўлады Беларусі не рэагуюць на гэтыя пратэсты?

Таму што для іх гэта неістотна. Калі няма палітычнай волі для вырашэння пытання, то так і будзе працягвацца.

Гэтая тэма стала медыйнай. Дзякуючы праваабаронцам і журналістам пра яе ўвесь час кажуць. Па вялікім рахунку меркаванне людзей з гэтай нагоды змяняецца, але не настолькі, каб большасць у нас выступала супраць смяротнага пакарання. Ды і ў любой краіне, таму што пытанне смяротнага пакарання ляжыць, у тым ліку і ў псіхалагічнай плоскасці. І калі па такіх рэзанансных справах выносяцца смяротныя прысуды, з грамадскага пункту гледжання гэта бяспройгрышны ход. Бо людзі будуць патрабаваць, кажучы па-беларуску, «адплаты».

Але ніхто не разбіраецца, чаму гэта адбылося. Чалавек, тройчы судзімы, быў у сістэме выканання пакаранняў, у папраўчай сістэме, але ніхто яго ніяк не выправіў. Пракурор, патрабуючы смяротнае пакаранне, кажа, што гэтага чалавека немагчыма выправіць. І суддзя з гэтым меркаваннем пагадзілася. Я лічу, што выправіць можна любога чалавека, проста бываюць розныя сітуацыі. Але ў нас ёсць альтэрнатыўныя меры пакарання, у тым ліку, і пажыццёвае зняволенне. І калі ён уяўляе пагрозу для грамадства, ізалюйце яго так, каб ён не перашкаджаў гэтаму грамадству. Калі забіваюць забойцаў, менш іх не становіцца.

Паводле Заўтра тваёй краіны

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!